لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

سابقه و هدف: بی حسی موضعی روشی مناسب برای انجام جراحیهای اندام فوقانی است ولی در میزان تاثیر غلظت، حجم و دوز کلی داروی تزریق شده بر میزان موفقیت بلوک حسی و حرکتی اختلافاتی وجود دارد. این مطالعه با هدف بررسی تاثیر غلظت و حجم ماده بی حس کننده موضعی بر زمان شروع بی حسی و کیفیت آن در جراحیهای ارتوپدی اندام فوقانی انجام شده است.مواد و روشها: در این کارآزمایی بالینی دوسوکور، 60 بیمار 85-18 ساله با ASA کلاس I,II کاندیدای جراحی ارتوپدی اندام فوقانی مراجعه کننده به بیمارستان اختر تهران بر اساس معیارهای ورود و پس از تکمیل فرم رضایت نامه آگاهانه به صورت تصادفی به دو گروه (n=30) لیدوکائین 2% (7 سی سی) و لیدوکائین 1.3% (10 سی سی) تقسیم شدند. برای انجام بی حسی موضعی از روش بی حسی اینفراکلاویکولار با استفاده از سونوگرافی استفاده شد. سطح بلوک حسی و حرکتی اندام مورد بررسی در محدوده هر یک از اعصاب مدین، اولنار، رادیال و موسکولوکوتانئوس هر 5 دقیقه تا 20 دقیقه ثبت و بین دو گروه مقایسه گردید.یافته ها: زمان شروع بلوک حسی و حرکتی در گروه لیدوکائین 1.3% به صورت معنی داری کوتاهتر از گروه لیدوکائین 2% بود (0.05>p). میزان موفقیت بلوک حسی و حرکتی نیز در گروه لیدوکائین 1.3% بیشتر بود ولی تفاوت معنی داری بین دو گروه وجود نداشت (به ترتیب 82.8% و 78.6%، p>0.05). کیفیت بلوک حسی عصب موسکولوکوتانئوس و بلوک حرکتی عصب رادیال به صورت معنی داری در گروه لیدوکائین %1.3 بهتر بود.نتیجه گیری: حجم ماده تزریق شده در شروع سریعتر بلوک حسی و حرکتی شبکه بازویی موثر بوده ولی بر میزان موفقیت بلوک تاثیری ندارد.

هدف: در این مطالعه اثرات و عوارض افزودن نیتروگلیسیرین به لیدوکائین در بلوک منطقه ای وریدی با لیدوکائین تنها در اعمال جراحی دست مورد بررسی قرار گرفت.مواد و روش: در این کارآزمایی بالینی تصادفی 60 بیمار تحت بی حسی منطقه ای وریدی در بیمارستان حضرت فاطمه مورد بررسی قرار گرفتند. بیماران به صورت تصادفی ساده و بر اساس جدول تصادفی به دو گروه تقسیم شدند. به بیماران گروه کنترل یک مقدار لیدوکایین به علاوه نیتروگلیسیرین 200 میکروگرم داده شد و به گروه دیگر بیماران فقط لیدوکائین داده شد.یافته ها: آنالوگ بصری درد اولیه در دو گروه همسان بود. اختلاف آماری معنی داری بین آنالوگ بصری درد در زمان دوم در دو گروه دیده شد و شدت درد در گروه نیتروگلیسیرین کمتر بود. آنالوگ بصری درد در زمان سوم با وجود کمتر بودن در گروه نیتروگلیسیرین، اختلاف آماری معنی داری با گروه لیدوکائین نداشت.نتیجه گیری: بنظر می رسد استفاده از نیتروگلیسیرین سبب افزایش اثر داروی بی حسی می شود بدون آن که افزایش چندانی در میزان عوارض بویژه عوارض همودینامیک در بیمار داشته باشد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

زمینه و هدف: بی حسی منطقه ای داخل وریدی با استفاده از تورنیکت و تزریق داخل وریدی داروی بی حس کننده در نواحی دیستال محل جراحی در اندامها ایجاد میشود. این پژوهش با هدف مقایسه زمان شرو بی حسی ایجادشده با دو غلظت و حجم متفاوت لیدوکایین در بی حسی منطقه ای داخل وریدی اندام فوقانی انجام شد. مواد و روش ها: این مطالعه کارآزمایی بالینی یکسوکور بر روی 40 بیماری که برای جراحی ساعد به بیمارستان بهلول گناباد مراجعه کرده بودند، انجام شد. نمونه ها به طور تصادفی به دو گروه دریافت کننده 40 میلی لیتر لیدوکایین 0/5 درصد و 20 میلی لیتر لیدوکایین 1 درصد تقسیم شدند. ابزار پژوهش چک لیست پژوهشگرساخته و مقیاس دیداری درد (VAS) بود. به منظور تجزیه و تحلیل داده ها از آزمونهای دقیق فیشر، تی مستقل و جفتی در سطح معناداری کمتر از 0/05 استفاده شد. یافته ها: نتایج نشان داد فاصله زمانی بین تزریق داروی بی حسی تا شرو بی حسی کامل در گروه دریافتکننده 20 میلیلیتر لیدوکایین 1 درصد به طور معناداری کوتاه تر از گروه دریافت کننده 40 میلی لیتر لیدوکایین 0/5 درصد است (0/001>p). ولی فشار خون سیستولیک و دیاستولیک و تعداد ضربان قلب بعد از برش جراحی بین دو گروه تفاوت معناداری نداشت (0/05

منطقه هایپریک، یک محفظه اکولوژیکی مهم و حساس در اکوسیستم های رودخانه¬ای است و به عنوان منطقه مشترک زیربستر رودخانه است که به همان اندازه تحت تأثیر جریان آب های سطحی و زیرزمینی قرار دارد. میکروپلاستیک¬های های واقع در منطقه هایپریک باید با ماندگاری طولانی تری مواجه شوند و در نتیجه زمان قرار گرفتن در معرض ارگانیسم های کفزی را افزایشدهند. این مطالعه به بررسی توزیع و خصوصیات میکروپلاستیک در رسوب منطقه هایپریک رودخانه زیارت پرداخته است. با توجه به مشخصات مورفولوژیکی، اشکال میکروپلاستیک به فیبر، گلوله، فوم و قطعه تقسیم شده است. رنگ ذرات میکروپلاستیک با توجه به رنگ سطح آنها ثبت شد. اندازه ریز ذرات در طولانی ترین بعد تصویر اندازه گیری شد و به کمتر از 5/0 میلی متر، 1-5/0میلی متر، 3-1میلی متر و 5-3 میلی متر تقسیم شد. تجزیه و تحلیل میکروپلاستیک در سه ساختار مورفولوژیکی شامل جزیره، کنده و پله-حوضچه استخراج شده برای رودخانه زیارت نشان داد که میکروپلاستیک¬ها تا عمق 0.6 متری زیر بستر رودخانه قابل شناسایی است. بالاترین فراوانی میکروپلاستیک برای ذرات با مقیاس (<1000 میکرومتر) اندازه گیری شد. فراوانی میکروپلاستیک های فیبر و قطعه در سه ساختار مورفولوژیکی در اکثر لایه های رسوبی بالاترین میزان بود و پس از آن میکروپلاستیک های خطی قرار داشتند. رنگ های مشاهده شده میکروپلاستیک ها در رسوبات در این مطالعه عمدتاً شامل سیاه، قهوه ای، زرد، قرمز و نارنجی بود. در این میان رنگ مشکی رنگ غالب بود. این نتایج بینش هایی را در مورد درک سرنوشت میکروپلاستیک در یک منطقه رودخانه میکروپلاستیک¬های ارائه کرد.

سابقه و هدف: بی حسی منطقه ای داخل وریدی یک روش ساده و قابل اعتماد برای ترمیم جراحات اندام فوقانی می باشد. جهت بهبود کیفیت بلوک حسی، کاهش درد تورنیکه و بی دردی بعد از عمل ترکیبات متفاوتی به داروهای بی حس کننده موضعی در بی حسی منطقه ای داخل وریدی اضافه می شوند. این مطالعه به منظور بررسی اثر نیتروگلیسیرین بر روی شدت درد حین عمل، درد تورنیکه و بی دردی بعد از عمل در بیماران کاندید بی حسی منطقه ای داخل وریدی با لیدوکائین انجام شده است.مواد و روش ها: این مطالعه کارآزمایی بالینی بر روی 50 بیمار با جراحات اندام فوقانی کاندید بی حسی منطقه ای داخل وریدی که بطور تصادفی به دو گروه تقسیم شدند، انجام گردید. دو گروه از نظر سن و جنس همسان سازی گردیدند. پس از بستن تورنیکه در گروه شاهد 200 میلی گرم لیدوکائین و در گروه آزمون 200 میلی گرم لیدوکائین و 200 میکروگرم نیتروگلیسیرین تزریق شد. در هر دو گروه حجم دارو با نرمال سالین تا 40 سی سی رقیق شد. کیفیت بلوک حسی، زمان شروع درد تورنیکه، نیاز به مخدر در حین عمل، زمان شروع درد و اولین دوز تزریق مسکن بعد از تخلیه تورنیکه ثبت و مورد بررسی قرار گرفت.یافته ها: کیفیت بی دردی در دو گروه تفاوتی را نشان نداد و نیاز به فنتانیل برای کنترل درد در دو گروه برابر بود. درد تورنیکه در گروه لیدوکائین 21.12±3.33 دقیقه و در گروه نیتروگلیسیرین 21.96±3.87 دقیقه بعد از پرکردن تورنیکه شروع شد (p=0.41) درد در گروه شاهد 54.4±9.95 دقیقه و در گروه آزمون 60.40±10.17 دقیقه بعد از پایان جراحی شروع شد (p=0.625).نتیجه گیری: نتایج این مطالعه نشان داد که افزودن نیتروگلیسیرین به لیدوکائین کیفیت بلوک منطقه ای داخل وریدی، زمان درد تورنیکه، بی دردی بعد از عمل و نیاز به مسکن را در بیماران تحت عمل جراحی تغییر نمی دهد.

پارادایم بلند مرتبه سازی رویکردی نوین در برنامه ریزی شهری برای استفاده بهینه از اراضی شهری است­، اما احداث این شکل بناها همواره با چالش­هایی روبرو بوده است. در نتیجه هدف پژوهش تاثیر بلندمرتبه سازی بر نحوه­ی گسترش افقی شهر، حقوق همجواری و حل مشکل زمین در دو منطقه 2 و 4 شهر و مقایسه آن با همدیگر و اثرات مثبت و منفی این الگو در این دو منطقه و در نتیجه ارائه راه کار مناسب برای استفاده بهینه از ساختمان­های بلندمرتبه و کاهش اثرات سوء آن و به حداقل رساندن معایب چنین ساختمان­هایی در شهر تبریز و نهایتاً ارائه الگوی مناسب برای صدور پروانه ساختمانی در مناطق مناسب و استفاده حداکثری از این الگو می باشد. روش پژوهش پیمایشی و تحلیلی است. داده ها با استفاده از روش کتابخانه ای، میدانی بوده و داده های حاصل از پرسشنامه جمع آوری و استخراج شده است. اطلاعات و داده های مورد نظر با استفاده از نرم افزار Spss و با تکیه بر تجزیه و تحلیل کمی، آمار توصیفی، استنباطی و همچنین آزمون کای اسکور مورد ارزیابی توصیقی و مقایسه ای قرار گرفته است. یافته های پژوهش، حاکی از آن است که اولاً روش بلندمرتبه سازی توانسته است تا حدود زیادی مشکل تأمین مسکن در دو منطقه شهر تبریز را حل نموده و از گسترش شهر در افق جلوگیری نماید. امام علیرغم این مزیت اثر منفی بر رعایت حقوق همجواری و همسایگی داشته است و اینکه روش مناسبی برای حل مشکل زمین و مسکن در دو منطقه شهر تبریز نبوده است.

زمینه و هدف: بی حسی منطقه ای داخل وریدی (IVRA) یک روش ساده و قابل اعتماد برای ترمیم جراحات اندام فوقانی محسوب می شود. برای بهبود کیفیت بلوک، کاهش درد تورنیکه و بی دردی بعد از عمل ترکیبات متفاوتی به داروهای بی حس کننده موضعی اضافه می شوند. هدف اصلی از انجام این مطالعه تعیین اثر نیتروگلسیرین در بهبود کیفیت بلوک داخل وریدی منطقه ای با لیدوکائین - مپریدین می باشد.مواد و روش ها: در این کارآزمایی بالینی 50 بیمار با جراحات اندام فوقانی برای بی حسی منطقه ای داخل وریدی به صورت تصادفی در دو گروه مساوی قرار گرفتند. پس از بستن تورنیکه در گروه شاهد 200 میلی گرم لیدوکائین و 20 میلی گرم مپریدین و در گروه آزمون 200 میلی گرم لیدوکائین، 20 میلی گرم مپریدین و 200 میکروگرم نیتروگلسیرین تزریق شد. در هر دو گروه حجم دارو با نرمال سالین تا 40 سی سی رقیق شد. شروع بلوک حسی، کیفیت بلوک، نیاز به مخدر، زمان شروع درد و اولین دوز تزریق مسکن بعد از تخلیه تورنیکه ثبت شد.یافته ها: شروع بلوک حسی در گروه نیتروگلسیرین (3.7±1.1 دقیقه( نسبت به گروه مپریدین (5.1±1.3 دقیقه) کوتاه تر بوده است (P=0.004). کیفیت بی دردی دو گروه تفاوتی را نشان نداد و نیاز به فنتانیل برای کنترل درد در دو گروه برابر بود. درد در گروه مپریدین 52.28 (35.07 – 73.448) دقیقه و در گروه نیتروگلسیرین 78.79 (61.28 – 92.23) دقیقه بعد از تخلیه تورنیکه شروع شد. (P= 0.29) زمان نیاز به مخدر در گروه لیدوکائین - مپریدین 60.78 (40.39 – 81.18) دقیقه و در گروه لیدوکائین- مپریدین – نیتروگلیسرین 87.68 (69.30 – 106.06) دقیقه بود (P= 0.064).نتیجه گیری: بررسی این مطالعه نشان داد که افزودن نیتروگلسیرین به لیدوکائین و مپریدین زمان شروع بلوک حسی را کوتاه می کند؛ اما کیفیت بلوک منطقه ای داخل وریدی، بی دردی بعد از عمل و نیاز به مخدر را در بیماران تحت عمل جراحی دست تغییر نمی دهد.